Günlüğüme müebbetimsi bir ceza keseli yıllar oldu...
İyi halden çıkarsam mı diye düşündüğüm "yoğun duygu" anlarında bile yeniden başlamak ameliyat sonrası ilk adım kadar zordu, ya da o korkunç sebze karışımlarını yutmak kadar..
Hani büyüdükçe büyür ya gözünde
Tanışıklığımız varsa eğer, "aa senin için ziyadesiyle kolay konuşmak" diyosundur muhtemelen, yazmak öyle değil.
Çünkü yazarken destursuz atarlı oluyorum ben:)
Günlük hayatın hanımları beyleri, "etik olarak"ları, kırmızı ışıkları,"gerek"leri -malı'ları hep dışarda kalıyo.
Mesleğim gereği filtrelemeyi günboyu yeteri kadar yaptığım için burada üslubuma smokin giydirme niyetinde değilim.
O birlikte sadeleştiğimiz ,içini boyadığımız kesişim kümesinin peşindeyim.
Paylaşmak istediğim anlar var yolumda.
Bazılarını sadece ben yaşıyorum sanıyorum hala, bazılarıysa hep bir ağızdan söylediğimiz şarkıların nakaratları kadar aşina ve ortak
"Varacağımız yer değil, yol'un kendisidir önemli olan" mottosunda olanlar vardır belki aranızda.
Paylaşımlar içinde Orhan Gencebay ve Mina'yı yanyana gördüğünüzde bilgisayarınızın ayarlarıyla oynamayın diye diyorum, bu benim yolum:)
BENİM YOLUM
Hayatı dolu dolu yaşadım
Her yolu baştan sona dolaştım
Ve dahası , çok daha fazlası,
Hepsini keyfimce yaptım!
Pişmanlık mı?var elbette biraz
Ama sözü edilmeyecek kadar az
Hep yapmam gerekeni yaptım
Evet , oldu bazı zamanlar
Eminim hatırlayacaksın
Çiğneyebileceğimden fazlasını ısırdığım zamanlar
Ama bütün bunların yanında
Bir an bile şüphe duyduğumda
Hemen yuttum o lokmayı
Ve tükürüverdim dışarı
Yüzleştim tümüyle
Ayakta kaldım
Ve onu kendi yolum yaptım
SEVDİM, GÜLDÜM, AĞLADIM.
Kaybetmekten payımı aldım!
Ve şimdi …yatışırken göz yaşlarım,
Hepsini öyle eğlenceli buluyorum ki!
Hepsini benim yaptığımı düşünmeyi
Düşündüm de bütün bu yaptıklarım…
Utanç duymadan anlatılır mı?
Utanç mı?
Hayır , hayır , bu ben değilim!
Ben onu kendi yolum yaptım
